Կար ջան, ողջույն:
Գիրքդ՝ «Չոռ»-ը մայիսից կարդում եմ: Պոեզիայի ժողովածուները, որպես կանոն, ցրված եմ կարդում. մեկ-երկու բանաստեղծություն, հետո կարող ա մի քանի էջ մյուս շաբաթ կամ մյուս ամիս կարդամ: Ինչ-որ միջանկյալ մի ժամանակ պետք ա լինի, առանց պարտականությունների, այլ կարդալիքների, գուցե սպասողական կամ անցումային :ՃՃ: «Չոռ»-ի պարագայում նենց լավ պահեր եմ գտել կարդալու համար: Մայիսից՝ երբ մեզ մոտ լճի սեզոնը բացվեց, գիրքդ դրեցի լճափի պայուսակի մեջ ու երբեք չհանեցի: Կարդում եմ արևի տակ, լճափին, լողալու արանքում, էրեխեքին հետևելուց: Նույնիսկ հատուկ ժամանակի միավոր ա դարձել՝ «երկու բանաստեղծություն էլ կարդամ՝ կանեմ», «երեք բանաստեղծություն էլ կարդամ, գնում ենք», և այլն: Բանաստեղծություն կարդալու էս փորձն էնքավ դուրս էկավ, որ մտածել եմ, մյուս տարիներին էլ հետս լճափ պոեզիայի գիրք եմ տանելու:
Հիշում ես, մի անգամ, ասեցի, որ գիրքդ կարդում եմ, որպես արժեզրկության/անարժեքության պատմություն, որտեղ գտնում ու ցույց ես տալիս չափից դուրս կարևորածը, գերկարևորածը: Տեղ-տեղ ծաղրում ես, տեղ-տեղ ուռճացնում, տեղ-տեղ անսպասելի շրջադարձով թեման փոխում՝ մեծ հաշվով ի ցույց դնելով ամենօրյա կյանքի սին կողմերը: Չհամաձայնեցիր՝ ասեցիր. «Արժեզրկության մասին չի, այլ իրականությունը, որը միշտ մեջտեղում ա, ընդունելու մասին ա, համերաշխություն առ անորոշություն», նաև ասեցիր, որ արժեզրկումը միայն բանաձևի մի մասն ա՝ արժեք-արժեզրկում-այլ արժեք:
Էս խոսակցությունից հետո, փորձել եմ դիտակետս փոխել՝ արժեզրկումից այն կողմը տեսնել, ու հետդ անվերջ երկխոսության մեջ եմ էղել կարդալուց:
Ինքս ինձ ասել եմ. «Խնդրեմ վերամբարձ հայերենով քնքուշ տեքստը գնաց, բայց չի թողնելու զմայլվեմ, հեսա դեմն առնելու ա»: Կամ «Նկատել ա հուզիչ/տխուր պահը՝ ջահել ու զվարթ կիսադեմների հետ նշմարվում են մոխրագույն հենակները, բայց ոչ իրան, ոչ ընթերցողին չի թողնելու հուզվել՝ ինչ ազդեցիկ կադր է՝ անցավ մտքովս»:
Հետո ինքս ինձ ասել եմ. «Հեսա՝ էս մի բանաստեղծության մեջ հստակ էրևում ա էդ ոչ միանշանակությունը, քննադատականությունը, այլ կողմից հայացքը, որ սասանում ա որոշակիությունը»:
Շատ ուրիշ բաներ էլ եմ ասել՝ «ինչ դիպուկ ա», «ինչ նուրբ բան ա տեսել», «ինչ հումորով ա», «էս մի տողի համար ինչ լավ կոնտեքստ ա ստեղծել», «ինչ intelligent հայացք ա», «ինչ առողջ ինքնահեգնանք ա», «ինչ մեծահոգի հայացք ա» և այլն:
Հետո ինչ-որ պահի նկատեցի, որ իմ լճափնյա ժամանցը մտքումս քո բանաստեղծությունների պես ամփոփում եմ: Մի բան պատմեմ սրա կապակցությամբ: Մեր լճափը շատ մանկական ա, որովհետև ջուրը խորը չի: Միշտ շատ մամաներ, պապաներ ու էրեխեք են լինում: Բայց մեկ-մեկ պատահում ա նոր ջահելացածներ են գալիս, որ արդեն գիտեն, որ տղամարդու/կնոջ մարմին ունեն ու գիտեն, թե դա ինչ ա նշանակում: Տենց մի օր՝ ափին նստած քո գիրքն եմ կարդում ու աչքի պոչով լճում իմոնց գլուխներն եմ հաշվում: Երեք ջահելներ են գալիս լողափ՝ էդ իմ ասած նոր-նոր ջահելացածներից: Դե տեսնում եմ, նայում եմ ու մտքումս քո ոճով բանաստեղծություն ա հնչում այն մասին, թե ոնց մի կին նայում ա (շատ վավաշոտ հայացք ես նկարագրում) երիտասարդներին (շատ սեքսի մարմիններ ես նկարագրում), ու մտածում ա՝ չմոռանան վրաները արևապաշտպան կրեմ քսել, թե չէ սաղ գիշեր տանջվելու են: :ՃՃՃՃ
Ամեն անգամ սենց պահերի ինքս ինձ ասում էի. «Հետո ասում ես արժեզրկում… » Գիրքդ կարդալուց առօրյայի էնքան դրվագների եմ ուշադրություն դարձնում, որոնք ոչ թե աննկատ անցնում-գնում են, այլ առնվազը նկատվում են:
Երկար-բարակ շատ գրեցի, բայց հիմնականում ուզում էի ասել, որ գիրքդ իմ էս տարվա լճափնյա հանգիստը շատ յուրահատուկ դարձրեց: Ինչ-որ բանաստեղծություններ շատ-շատ սիրեցի, կան բանաստեղծություններ որ շատ անգամներ եմ կարդացել: Դրանցում արժեզրկության պահը, այնուամենայնիվ, կարծում եմ, կա, բայց դրանից բացի շատ այլ բաներ էլ կան:
Նկատեցի նաև, թե ինչքան տարատեսակ ռիթմեր ու տոներ ես կարողանում ստեղծել/նմանակել: Նմանակել եմ ասում, որովհետև այն դեպքերի մասին եմ խոսում, երբ գրում ես «բարձր» հայերենով մի բան, որը հետո պետք ա հեգնես, քանդես: Հեգնելու, քանդելու մասը քոնն ա, հեգնվողը, քանդվողը, կարծես, քոնը չի, նմանակված ա: Չգիտեմ որքանով պարզ և նաև ճիշտ եմ ասում: Ամեն դեպքում շեշտեմ, որ դա շատ հմուտ գրողի զգացողություն եմ համարում, և որպես լավ բան եմ ասում: Երևի նույնիսկ ավելի կարևոր բան եմ համարում, քան սեփական ոճ ունենալը (որը դու, ակնհայտորեն ունես), բայց սա առանձին խոսակցության թեմա ա:
Մի հարց ունեմ, որն իր մեջ գուցե ինչ-որ չափով քննադատություն է պարունակում:
Արդյո՞ք դու ունես բանաստեղծություններ գրելու մարտահրավերներ/դժվարություններ: Ինձ թվում ա՝ չունես: Ինձ մոտ տպավորություն ա, որ էնքան ես հմտացել, որ բանաստեղծություն գրելը քեզ համար խաղուպար ա: Ու ինձ թվում ա, եթե մարտահրավերներ ու դժվարություններ լինեն, դրանք հաղթահարելու ընթացքում կարան նոր գրանդիոզ բաներ պայթեն:
Էսքանը կարամ ասեմ, թեպետ էնքան շատ-շատ բաներ եմ մտածել ամեն բանաստեղծություն կարդալուց: Շատ շնորհակալ եմ առօրեայիս մեք շատ լավ երանգ, ելևէջ մտցնելու համար: Էնքան ուրախ եմ, որ գյուտի պես գլխի եմ ընկել գիրքդ դնել լճափի պայուսակի մեջ:
Մերսի քեզ շատ:
Գրկում եմ:
