Հինգ հատոր պոեզիա անց, այսօր ի վերջո լույս տեսավ իմ առաջին արձակ գիրքը՝ «Լավ պրծա» վերնագրով։
Այն ենթագրել եմ «կարճապատումներ», որովհետև ուրիշ կերպ չգտա անվանելու տեքստերի ժանրային պատկանելությունը, որ լողում են պատմվածքի, ֆլեշ-ֆիքշնի, էսսեի, սթենդ-ափի ու ընկերական զվարճախոսության կենդանի հումորի խաչմերուկում։
Ճիշտն ասած՝ գեղարվեստական հորինվածքով պատմվածքներ շատ եմ գրել, բայց երբեք դուրս չեն եկել էնքան, որ դրանք գիրք դարձնեմ։ Փոխարենը՝ վավերագրական հուշագրության ոգով գրված կարճ, բայց ամբողջական պատումների էս ինքնաշեն ժանրը մաքուր գրողական հաճույքով եմ իրացրել։
Գլխանց ասեմ, որ այս գիրքը ոչ թե «արվեստային» բան անելու հավակնող մեկի էսթետիկ-կոնցեպտուալ գրականություն է, այլ մարդուն իրականության անունից մի աներևակայելի բան պատմելու, պատմելով զվարճացնելու հնամենի մարդկային հաճույքը վերարտադրելու փորձ։ Բան պատմելը, չափազանցնելով հետաքրքրացնելը, հետաքրքրացնելով ծաղկացնելը իբրև զվարթ մտերմության արխայիկ ծես մի ժամանակներում, երբ բոլորը ոչ թե պատմություն են պատմում, այլ պատմություն են վաճառում՝ հիմնականում իրենց հաջողության պատմությունը։
Խելքիս զոռ չեմ տվել, բառերն ու դրանց նրբաքուղերն արձակել իմացող սնոբ-միստիկին փակել եմ պադվալում ու իմ մեջ զրոյից վարժեցրել օրերի ստիցության մեջ կյանքի զվարճալի դավադրամտությունը առաջին դեմքով տեսնող-վերապատմողին․ կյանքը, որ բարդ, անտրամաբանական, բայց զվարճալի արկած է, որից, ի վերջո, կարելի է «լավ պրծնել»։
