Հայաստանն անհավատալի չափումների պղպջակներ ունի իր մեջ պահած։ Էնօրը մի կահույքի սրահ էինք մտել, հենց մուտքից հասկացանք, որ մեր գնային սեգմենտը չի, բայց դե մտել էինք, ինչ արած, առաջացանք ի ոգևորություն սրահի միակ բնակչուհու։ Արտիստիկ կեցվածքով երիտասարդ կինը մեկ էլ բարևելուց հետո բեմական ինտոնացիայով մտավ՝ այստեղ ներկայացված են էքսկլյուզիվ հավաքածուներ այնպիսի աշխարհահռչակ բռենդներից, ինչպիսիք են (պայմանական) պուզելլին, միզելլին, տինտորիտոն, բաստուրմինո սուջուխիտոն, կառամելլա խորիզանոն ու սենց մի տաս անուն։ հիմնականում սեղաններ ու դիվաններ էին, բայց մեզ մահճակալներ էին պետք, քաշվելով ընդհատեցի տիկնոջ բենեֆիսը, ասեցի կներեք, իսկ երկրորդ հարկո՞ւմ ինչ ունեք (առանց չափազանցության) կանգ առավ, կոկորդը մաքրեց ու ձեռքի լայնակի բացվածքով օդում մի ամբողջական շրջան գծելով, նույն վերամբարձ արտիստիզմով ասեց՝ իսկ վերևո՛ւմ մեր համաշխարհայի՜ն բռենդներն են․․․ մենք սենց ապշած իրար ենք նայում ընտանիքով, չհասկանալով ոնց պետք է արձագանքել, մեկ էլ երեխեքից մեկը կիսաշշուկ հարցնում ա՝ պապա, իսկ ո՞րն ա համաշխարհայինի ու աշխարհահռչակի տարբերությունը, մեկ էլ կինը, որ իր աշխատավարձով երևի էս սալոնից մի աթոռի ոտք էլ չէր կարող առնել, զգաց, որ մենք էլ էս թատրոնից չենք, պարտված ժպտաց, ինչով հարուցեց մեր բնավ ոչ արիստոկրատ հռհռոցը։
