Ոչ ձմեռներն են այլևս մի բան,
ոչ գարուններն են հներից սեքսոտ,
հին վարպետներին տուրք տալու նման՝
առաջանում է այս տեքստը ոտ-ոտ։
Ախր ես ինչպես առանձնացնեմ ինձ՝
Մեկելին կոչելով գռդոնչի ամբոխ,
բայց գաղտնիք էլ չէ, իմացեք դեմից,
որ էս գործի մեջ իրոք չկա փող։
Չկա ոչ մի շահ մարքեթինգային,
Ու շանս էլ չկա սրտեր գերելու,
Թեկուզ Ֆրիկն ու Քուչակը գային
Էս լրահոսից սա էին քերելու։
Օրը բոցվում է տափակ տնազով
ու հեռանում է մաշված, հավայի,
սազով, թե հազով, թե իլթիմազով՝
կաբինետներից մեմոգրաֆիայի։
Ակնհայտ է, դե, չուզող եմ, հիմար,
Ազգիս հարցրեք՝ իր տանձի՞ն եմ սկի,
Ժողովրդական պատվերը հիմա
Հրագն է, Ստվերը ու Բառնաուլսկին։
Ու իբր, քանի որ, թերևս, գուցե
Բանաստեղծները հավերժն են երգում՝
Էլ ի՞նչ եմ էս օրը թոքերս գցել,
Թե իբր քո սերը ինձ չի հերիքում։
Հա, չի՛ հերիքում, ե՞րբ է հերիքել,
հին վարպետներից ո՞վ էր երջանիկ,
ով իր աստըծուն, ով՝ դեղին հագել,
ում էլ իր բախտն էր ցույց տվել ժանիք։
Քո հետմահու սիրո արծաթեղենն անփայլ
Մեզ միշտ շպրտել ես վաղվա մթնում,
Ուստի թուղթ ու գրի մեր օթյակը ծպտյալ
Վաղվա մեջ է քո դեմ դառը դավեր նյութում։
Գիր ենք կապում, որ դու դժխբախտ լինես,
Որ լինես պարտված ու երկրորդական,
Լինես գավառական, անհամ կրկես,
Մտքի, սրտի, ոգու ժանգոտ փական։
— Ախր հավատում էս էլի աշուղներին անտաշ,
Ազգ իմ՝ հեղափոխության առաջամարտիկ,
Կոռուպցիայի դեմ քո պայքարն անհաշտ
Երգելու եմ, Այո՛, ես գրչով իմ սաստիկ։
