Ինչի համար է պոեզիան, միթե՞ որ ուղղակի բանաստեղծներ ու պանթեոններ լինեն, որ գովերգվեն մարդիկ, հայրենիքները և աստվածները, որ պատմություննե՞ր պատմվեն, որ ամփոփվեն հավերժական հարցերի շուրջ մտորումնե՞ր, որ ձևակերպվեն զգացումնքնե՞ր, որ քննվեն հիմնախնդիրներ, նոր սերունդներին դաստիարակելու՞ համար, տեղեկություններ ու գաղափարներ փոխանցելո՞ւ…
Չնայած այն բանին, որ բանաստեղծությունն անցել է բոլոր վերոնշյալներն իրացնելու ծիրով, վստահաբար կարելի է ասել, որ այդ բոլոր գործերում մենք հիմա առանց բանաստեղծության էլ կարող ենք յոլա գնալ և ժամանակակից պոեզիան ապրելու իրավունք վաստակելու համար, պետք է վերարժեվորի իր խնդիրները:
Ուրեմն ինչի՞ համար է պետք խոսքի այդ տեսակը, որ կոչվում է բանաստեղծություն:
Ինձ համար պատասխանը միանշանակ է` ժամանակակից պոեզիայի գլխավոր խնդիրը լեզուն ապրեցնելն է, այն վերստեղծելով, նրա տիրույթներն ընդարձակելու և արտահատչականության լեզվի ունակությունները զարգացնելու, թարմավցնելու միջոցով:
Մարդիկ միշտ քաղցրի կարիք ունեն. բրազիլական շաքարեղեգից ստացվող էժան շաքարավազը և անարատ մեղրը նույն պատճառով են սպառվում, բայց մեղրն ապրեցնող կենդանի կենսանյութ է, իսկ շաքարավազը անառողջ ու սինթետիկ պարեն:
Ուրեմն ինչպես ծաղկափոշու և մեղրի միջև աշխատող մեղուն, բանստեղծը պետք է զարգացնի իր ժամանակի լեզվի ու իր արտադրած պոեզիայի միջև կերպափոխման այդ մեխանիզմը:
Իսկ ինչի՞ համար է դա պետք, շատ պարզ ու կիրառական պատճառով` որպեսզի մարդիկ ձևակերպումներ գտնեն իրենց ապրած ժամանակն ու իրենց ունեցած ապրումները բառակերպելու համար: Այն ինչ ձևակերպվում է բառերում` ընկալվում ու մարսվում է, այն ինչ մնում է անանուն, անհայտ` չհասկացվածության ու նեվրոզների պատճառ է դառնում:
