Մեկ-մեկ երբ կոկորդիդ փիս ձևով
սեղմում ա գրելու կարիքը,
որ սենց մի տեսակ ինքնազգացողություն ա
երաշտից մեռնող բալենու և միաժամանակ
քրիստոսով հղի լինելու միջակայքում,
ու որ կարող ա մեկնաբանվել իբրև
մի պայմանական լրբի կարոտելու թախիծ,
կամ բաց ծովում մերկ լողալիս շնաձկներից
հոշոտվելու ցանկություն, հիմա, բոցը,
ես ափսոսում եմ, ափսոսում եմ բառերին պահ տալ
սրտիս բարակությունն ու թթվաշ արյանս դողը
գնալով ափսոսում եմ, բոցը
բառերի ժեշտով անմահության պատրանք
գնելու էս ծիսական առևտրին տրվել,
բոցը, ես ժամավարձով ծաղրածու չեմ, ոչ էլ
արագահաս սուրբ, առավել ևս
արագընթաց կապի օպերատոր
այնկողմնային զվարթ անշարժության ու
այսկողմնային կայֆոտ ձանձրույթի միջև
բոցը
յան տվեք
էլ մի
յան տվեք
Էլ մի
յան տվեք
էլ մի
լավ, տվեք
հադեսի շներ,
միթե ցավացող սրտիցս իբրև ծծովի կանֆետի ռեկլամ ու վարձով փողի ակցիա քամված այս երգը ինձ թույլատրված միակ լինելու կերպն ա, ուշադրության կապիտալիզացիա,
բոցը,
մեկ-մեկ
թողեք իբրև նշանոցումս չքնաղորեն հայտնված կեռնեխ
չկրակեմ, թողեմ վայրագ ու իսկական ապրի
գրելու կարիքը։
